Oorlog op aarde

door Arnold Huijgen

Openbaring 12:5, Eerste Kerstdag middag

Vraag mensen waar ze aan denken bij Kerst, en je zult vaak het antwoord krijgen: “Vrede op aarde!” In onze tekst echter lijkt het meer op oorlog op aarde.

Gevaar van de draak

Hoofdstuk 12 geldt als het hart van het Bijbelboek Openbaring. Dit boek biedt geen spoorboekje van de geschiedenis, maar wel een overzicht over de héle geschiedenis vanuit het perspectief van God. Daarbij wordt veel uit het Oude Testament aangehaald en samengelezen. Het Bijbelboek is allereerst bedoeld als troost voor vervolgde christenen daar en toen.

Johannes ziet een groot teken, indrukwekkend en belangrijk dus. Een vrouw die bekleed is met de zoon, de maan onder haar voeten en op haar hoofd een kroon van twaalf sterren. Dat zijn tekenen van macht en waardigheid, maar ook een zinspeling op de Jozefsgeschiedenis. De twaalf sterren verwijzen naar de twaalf stammen van Israël, en tegelijkertijd naar de gemeente van Christus (in hoofdstuk 2 en 3 zijn de zeven sterren de zeven gemeenten).

De vrouw is in barensnood. De toenmalige lezers, thuis in het Oude Testament, wisten direct: dit is vrouwe Sion, de verpersoonlijking van het volk Israël, die in verwachting is van wat God geeft. Het is dus ook Maria. Maar ook heel het volk van God van het Oude en Nieuwe Testament dat hoopt op het heil van de Heere.

Het lijkt echter een verloren zaak, want er verschijnt een grote draak. Hij heeft zo zijn eigen tekenen van waardigheid: hij heeft veel wereldse macht (de beelden stammen uit het Bijbelboek Daniël). Hij positioneert zich om het kind te verslinden. Het is de aloude vijandschap tussen het zaad van de vrouw en het zaad van de slang (Gen. 3:15), de vijandschap van de heidenen die tegen Gods Gezalfde opstaan (Ps. 2). Ze willen niet dat God Koning is en Zijn heerschappij op de aarde vestigt.

Het lijkt uitzichtsloos, totdat God redt. Misschien herkennen we dat wel heel sterk: je kunt geen kant op. Enkel maar hopen op enkel maar God. Dan is de redding nabij. Daarnaast: laten we alstublieft niet vergeten dat er een geestelijke strijd gaande is en dat de vijanden reële vijanden zijn.

Redding van de Zoon

In een flits gebeurt het: de Zoon wordt geboren en weggerukt naar de hemel, naar de troon van God. Het gaat direct van Kerst naar Hemelvaart. Jezus’ leven samengevat is: de satan kreeg Hem niet te pakken, maar Hij is veilig in de hemel. Hij is de Langverwachte, die de satan heeft overwonnen. Niet door list en bedrog of door hem te snel af te zijn. Hij is in de dood geweest en daarvoor heeft Hij diep moeten lijden. Maar in dat alles heeft de satan Hem niet kunnen verleiden om van Zijn koers af te wijken: de wil van Zijn Vader doen.

Hij heeft de kop van de satan vermorzeld. De moederbelofte is vervuld en de strijd beslist. Wat een geweldige troost voor de verdrukte christenen daar en toen, maar ook voor de gelovigen nu. De satan is verslagen. Zijn listen zijn ons niet onbekend. Geloven we dat Jezus Christus werkelijk redt? De geboren Zoon is de Redder!

Bewaring van de vrouw

De vrouw vlucht naar de woestijn. Dat klinkt niet als een bijzonder aantrekkelijke plaats: het is er eenzaam, verlaten en heet. Maar ze moest toch ergens naartoe. Bovendien heeft God er een plaats voor haar gemaakt, en dan is het goed. Liever met God in de woestijn dan zonder God in wat een paradijs lijkt. De vrouw is er veilig voor een bepaalde periode. In de symbooltaal van toen wordt er gezegd: het is nu wachten op het laatste, het finale oordeel van God over deze wereld.

Tot die tijd is het een kwestie van volhouden. Voor de vervolgde christenen in de eerste en tweede eeuw. Maar ook voor ons nu. Bij alles wat er afgebroken wordt en aangevochten wordt: volhouden. Houdt wat gij hebt, opdat niemand uw kroon neme.

Zullen wij eens met Hem als koningen heersen, of behoren wij tot degenen die zich laten betoveren door de verleidingen van de draak?

Advertenties